توجه بیش از اندازه به شایعات

دنیل کانمن در کتاب تفکر، سریع و کند می نویسد:
«آلار ماده ای شیمیایی بود که به سیبها پاشیده می شد تا رشدشان را بیشتر کند و ظاهرشان را نیز بهتر نشان دهد. این وحشت از داستانهایی در روزنامه ها آغاز شد که ادعا می کردند اگر این ماده شیمیایی به مقادیر زیاد مصرف شود در موشها و خفاشها ایجاد تومورهای سرطانی می کند. این داستان به گونه ای چشمگیر مردم را دچار وحشت کرد و این وحشت سبب پوشش رسانه ای بیشتر شد. این موضوع اخبار رسمی را در سایه قرارداد و رویدادهای رسانه ای وحشتناکی به وجود آورد. صنعت تولید سیب به ضررهای بزرگی دچار شد و تولید سیب به موضوعی ترسناک تبدیل شد. حتی از یک شهروند نقل قول می شد که می پرسید «بهتر است آب سیب را مستقیم در چاه فاضلاب بریزم یا آن را در محل زباله های شیمیایی بیندازیم.» کارخانه داران تولیدات خود را پس گرفتند و FDA آنان را تحریم کرد. تحقیقات بعدی تاکید کرد این ماده خطر بسیار ناچیزی به عنوان ماده ای سرطان زا دارد.»

نوشته کانمن به خوبی تاثیر شایعه را نشان می دهد. موضوع شایعه پراکنی در شبکه های اجتماعی، مسئله روغن پالم را برایم یادآوری کرد. پرواضح است که هم اکنون نیز از پالم در بسیاری از صنایع غذایی استفاده می شود. شایعه پراکنیها در خصوص روغن پالم (خواه درست باشد یا نادرست) به فروش بیشتر محصولاتی همانند روغن کنجد یا روغنهای دیگری منجر شد که ادعای سالم بودن داشتند. احتمالا شما هم افرادی را سراغ دارید که در همان بحبوحه شروع به روغن گیری کنجد در مغازه جلوی چشم مشتریان و فروش آن داشتند که اتفاقا مشتریهای زیادی هم داشتند.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.